Strefy komunikacji. Pierwsza strefa to strefa intymna. Jest strzeżona przez każdego człowieka. Prawo jej naruszenia mają tylko osoby uczuciowo  związane z daną osobą. Kolejna strefa to strefa uczuciowa. Jest to odległość jaka dzieli nas od innych osób w szkole, biurze, podczas spotkań towarzyskich. Strefa społeczna jest to odległość jaką zachowujemy w stosunku do nieznajomych lub osób znanych nam mniej. Ostatnia strefa to strefa publiczna, czyli odległość jaka dzieli nas od większej grupy ludzi podczas wystąpień publicznych.  Sympatię i akceptację komunikują zazwyczaj kontakt wzrokowy, lekkie nachylenie głowy, ciało w stronę rozmówcy, ciepły ton głosu, mówienie bez szeptu i krzyku. Dominację, a nawet agresję wyrażają wyprostowane plecy, szeroko rozstawione kończyny, wzrok utkwiony w rozmówcę, zimny wyraz twarzy, głos donośny, głęboki, zastraszający, gesty obronne lub atakujące.

Sposoby ułatwiające komunikację. Słuchanie bierne może zachęcić do dalszego mówienia, do otwarcia się. Nie wiemy jednak, czy rozmówca rzeczywiście nas słucha. Odpowiedzi potykające dzielimy na sygnały bezsłowne (skiwanie głowy, uśmiech), oraz sygnały słowne (aha, hm, ach). Tego typu sygnały świadczą o tym, że słuchamy rozmówcę, nie mamy jednak pewności czy go rozumiemy. Otwieracze, czyli zaproszenie do rozmowy (czy chciałbyś o tym porozmawiać, to interesujące  mów dalej), są użyteczne na początku rozmowy, gdyż zachęcają do dalszego mówienia i otwarcia się. Nie są skuteczne tam Gdzie chodzi o okazanie zrozumienia. Wypowiedzi zwrotne (aktywne słuchanie) dzielimy na odzwierciadlanie, czyli mówimy rozmówcy jakie są według nas jego odczucia (zdaje się, że jesteś rozgniewany; widzę, że bardzo to przeżywasz; wygląda na to, że cię rozłościłem; oczywiście jesteś zadowolony z tych planów); parafrazowanie, ujmujemy w imię słowa sens usłyszanej wypowiedzi, sprawdzając czy dobrze ją zrozumieliśmy (Chcesz powiedzieć że; chodzi o to, że; a więc uważasz, że..,); klaryfikacja, prosimy rozmówcę, aby skupiła się na najważniejszym (Która z tych spraw jest dla ciebie najważniejsza; czy jakaś konkretna rzecz jest w której moglibyśmy coś zrobić).

Czym jest i jak wygląda firma dwudziestego pierwszego wieku? Jakie spełnia wymagania, jakim wyzwaniom musi sprostać? Pomimo tego, ze przedsiębiorcy mają do dyspozycji coraz więcej narzędzi, z których wiele jest już w całości wirtualnych, to prowadzenie firmy wcale nie stało się łatwiejsze. Przed właścicielami firm wciąż stoją nierozwiązane problemy. A klienci wciąż windują swoje wymagania. Nie wystarczy już po prostu istnieć na rynku. Trzeba ten rynek tworzyć, aktywnie kształtować i podporządkowywać sobie. Nowoczesna firma potrafi wykorzystywać narzędzia, jakie otrzymuje do ręki przenosząc część działalności w przestrzeń wirtualną. Nowoczesny przedsiębiorca jest dynamiczny, wykształcony i umie zjednywać sobie ludzi. Nie podporządkowywać a właśnie zjednywać. Jednocześnie musi być stanowczy i pomysłowy. Nowoczesna firma odpowiada na potrzeby klienta i czynnie dostosowuje się do nich. Obecnie często to nie klient powinien być wierny marce, ale marka lojalna względem klienta, który decyduje, która firma przetrwa, która upadnie, bo nie potrafi zaspokoić klienckich potrzeb. Myślenie przyszłościowe musi iść w parze z analizą historycznych wyników, ponieważ uczyć się można jedynie na własnych błędach. Dlaczego to pytanie o firmy brzmi podobnie do podstawowego pytania w zasobniku małego dziecka? Dlatego, że firma właściwie tez jest dzieckiem. Jest owocem wydanym przez lepszy lub gorszy pomysł. W tej materii nie zmieniło się, i pewnie nigdy nie zmieni, nic. Coraz to nowe są jedynie narzędzia. Oczywiście „coraz to nowe” jest bardziej adekwatne do reszty świata, tylko nie do Polski, gdzie najgłębszym ukłonem w stronę rozpoczynającego działalność jest zgromadzenie urzędów w jednym końcu miasta. Tymczasem w większości państw Unii Europejskiej jeśli nie założyć, to przynajmniej prowadzić firmę, można całkowicie przez internet. Niezależnie od warunków pieniądz i czas są sobie równoważne, więc stojąc w kolejce do kolejnego urzędnika traci się więcej niż tylko sporo czasu. Nawet najlepszy pomysł może nie pomóc, może się najzwyczajniej w świecie zdezaktualizować, zanim zdąży się założyć firmę. Odwiedzenie kilku urzędów, po drodze banku i może jeszcze jakichś miejsc, zależnie od specyfiki rozpoczynanej działalności wymaga sporo czasu, a czas drogo kosztuje. I oto jest gotowa odpowiedź, firmy biorą się z bólu ich zakładania i mozolnego przedzierania się przez kolejne urzędy.

Osobowość. Jest to charakterystyczna dla każdego człowieka struktura jego cech i właściwości fizycznych. Cechy osobowości w dużym stopniu są dziedziczone po naszych przodkach, ale również częściowo kształtują się pod wpływem warunków środowiska. Temperament to wrodzona zdolność do silniejszego lub słabszego przeżywania swojego życia, do silniejszej lub słabszej aktywności psychicznej.  Lekarz starożytnej Gracji dokonał podziału osobowości w zależności od temperamentu na cztery typy: sangwinik, flegmatyk, choleryk, oraz melancholik.  Sangwinik to typ silny, zrównoważony, ruchliwy. Cechy tego typu to otwartość, lubi przebywać z ludźmi, żyje teraźniejszością, łatwo dostosowuje się do warunków życia, ma wiele pomysłów, ale trudno zakończyć mu rozpoczęte działania. Flegmatyk to typ silny, zrównoważony, powolny, spokojny, opanowany, dobry doradca i słuchacz. Nie uzewnętrznia swoich uczuć, nie dąży do zmian w życiu, potrafi pracować wytrwale. Choleryk jest silny, niezrównoważony, ruchliwy, szybki, odważny, nie lubi przyznawać się do popełnionych błędów choć ich żałuje. Podejmuje decyzje za siebie i za innych. Melancholik jest powolny, lubi pozostawać w cieniu wydarzeń, nastrojowy. Trudno podejmuje decyzje, łatwo go obrazić, ma bogatą, uczuciową duszę. Głęboko analizuje zjawiska i sytuacje, wierny przyjaciel, chętni poświęca się dla innych. Jung podzielił osobowość na ekstrawertyka i introwertyka. Ten pierwsze to typ otwarty, lubi kontakt z ludźmi, interesuje się sprawami swojego otoczenia, chętnie angażuje się w sprawy przyjaciół i znajomych. Ten drugi typ to typ zamknięty. Nie interesuje go świat zewnętrzny, jest ostrożny w nawiązywaniu przyjaźni, często ukrywa swoje uczucia.

Asertywność. Wyrażanie własnych przekonań, bycie sobą niezależnie od oczekiwań. Poszanowanie uczuć i poglądów innych. Stanowczość, która nie rani, samodzielność. Postawa asertywna pomaga nam w realizacji własnych potrzeb i osiągnięcie celów. Daje poczucie kontroli nad własnym życiem. Jesteśmy uczciwi wobec siebie i innych. Rośnie w nas wiara we własne siły. Przez tę postawę możemy być nie lubiani. Może przypiąć się do nas etykietka człowieka idącego przez życie przebojem. Zmienny w relacjach z innymi.

Komunikacja werbalna i niewerbalna. Komunikacja niewerbalna może wyrażać się przez odległość w jakiej stajemy z rozmówcą, nasz wygląd (twarz, włosy, ciało), wzdychanie, płacz, marszczenie brwi, uśmiechanie się, śmiech, błaznowanie, nasze otocznie (dom, praca, samochód, rodzina, przyjaciele), oraz w sposób jaki siedzimy, stoimy, chodzimy. Barierami w komutacji werbalnej są: krytykowanie, obrażanie, orzekanie, chwalenie połączone z oceną, rozkazywanie, grożenie, moralizowanie, nadmierne wypytywanie,  doradzane, pocieszanie, logiczne argumentowanie, zmiana tematu.

Partnerstwo dla zysku. Nowy model zarządzania przedsiębiorstwa przywędrował do Polski zza oceanu. Choć jako utopijna idea co czas jakiś bywał wprowadzany to jego amerykańsko- japońska wersja pozbawiona jest wielu wad, na które cierpiały polskie odmiany zarządzania partnerskiego. W naszym kraju wciąż wielu przedsiębiorców na pierwszym miejscu stawia zysk, co już dawno przestało mieścić się w kanonach światowej ekonomii. Obecnie na czele hierarchii ważności stoją ludzie. W zarządzaniu przedsiębiorstwem, konkretnie, pracownicy. Ale nie pracownicy tacy jak u nas, potrafiący jedynie palić opony i wywrzaskiwać słownik brukowej łaciny w stronę zarządu. Jedyna drogą, jaką pracownicy mogą wpływać na rozwój przedsiębiorstwa jest rozmowa. Rozmowa o realnych dwustronnych ustępstwach. Taki model współpracy, partnerstwo pomiędzy przełożonym a każdym pracownikiem indywidualnie doprowadził do rozkwitu wielkich przedsiębiorstw. Szefowie uznają, że zbiorowe umowy nie dają wielkich korzyści i pozwalają na indywidualne negocjacje w stylu „zagwarantuję ci to i to, ale w zamian oczekuję, że”. Wówczas z jednej strony pracownik czuje się ważny i doceniany a pracodawca zyskuje wsparcie złogi i cenne rady.

Organizacja rekrutacji. Czasy, w których było zupełnie obojętne czy pracownik posiada kwalifikacje czy też nie minęły bezpowrotnie. Dziś liczy się znacznie więcej. Nie tylko wiedza, nie tylko doświadczenie. Ważny jest pracownik jako całość. Pracodawca ocenia nie tylko to, co można przeczytać w CV czy liście motywacyjnym. Liczy się także osobowość, charakter pracownika. W cenie są takie cechy charakteru jak sumienność, bezkonfliktowość, punktualność czy odpowiedzialność. Napisać o nich w liście motywacyjnym może każdy, ale ile z listów motywacyjnych zawiera wierutne bzdury? Dlatego rekrutacja musi być tak zorganizowana, aby pracownik mógł się rzeczywiście wykazać znajomością natury stanowiska oraz innymi cechami, które mogą predestynować go do jego zajęcia. Stąd potrzeba prowadzenia rozmów kwalifikacyjnych, okresu próbnego przy pracy lub swobodnej wymiany poglądów z przełożonym. Niekiedy na wydajność pracy mają wpływ także takie czynniki, o których nie pisze się w życiorysach. Pracodawca, który to zauważy i mądrze wykorzysta ma szanse zbudowania wspaniałego i sprawnego zespołu najlepszych pracowników. Dlatego ostatnio dobrze trzymają się na rynku biura doradztwa personalnego.

Rotacja pracowników. W każdym przedsiębiorstwie od czasu do czasu zachodzą pewne zmiany personalne. Jest to proces nieunikniony, trzeba jednak planować go bardzo roztropnie, aby nie zaburzyć wytworzonej wśród załogi delikatnej równowagi. Nie służą przedsiębiorstwu masowe zwolnienia czy choćby indywidualne w przykrej atmosferze. Wiele przedsiębiorstw żegna pracowników jakimś drobnym upominkiem, który ma świadczyć o tym, że pracodawca docenia pracę przez niego wykonaną. Jednak najlepszym sposobem wykonania rotacji jest awansowanie starszych pracowników i na niższym stanowisku postawienie nowego, wyłonionego zgodnie z założeniami rekrutacyjnymi firmy. Rotacja pracowników musi przebiegać sprawnie, gdyż w przeciwnym wypadku może zmniejszyć się wydajność pracy zespołu. Ważne jest to, żeby odchodzący pracownik czuł się doceniony, a nowy otrzymał odpowiednio wysoki kredyt zaufania, co pozwoli bezboleśnie przejść okres oswojenia się z nowym stanowiskiem, nowym otoczeniem i nowymi normami zakładowymi. Wymiana pracowników jest stresująca dla wszystkich ogniw tego procesu: odchodzących i przychodzących ludzi, kierownictwa i załogi firmy. Ostatecznie przedsiębiorstwo to nie zbiór papierowych przepisów, ale grupa tworzących je ludzi.