Jak chyba w każdej dziedzinie życia tak i w działalności gospodarczej najtrudniejszy może być sam początek. Niewielu stać an otwarcie firmy za zgromadzone na koncie oszczędności. Większość przedsiębiorców musi skorzystać z kredytów albo dotacji. Jednak ich otrzymanie nie jest łatwe. Najczęściej wymaga przedstawienia perfekcyjnie wykonanego biznesplanu, co wciąż jest zagadnieniem obcym dla wielu przedsiębiorców, nawet tych bardziej doświadczonych. Tymczasem błędy formalne powodują, ze duża część wniosków nie jest nawet rozpatrywana pod katem merytorycznym. Jeśli już uda nam się przebrnąć przez sito formalności to nasz projekt zostanie poddany gruntownej ocenie. Próby manipulowania danymi nic nie dadzą, ponieważ wniosek będzie zbadany bardzo dokładnie przez wysokiej klasy specjalistów, którzy oszacują szanse przedsięwzięcia. O ile przy kredytach nie ma zmiłuj, i trzeba oddać całą pożyczoną kwotę, o tyle w przypadku dotacji bardzo często jest to rozwiązane tak, że jeśli firma utrzyma się przez rok na rynku- w porządku, jeśli wcześniej ulegnie konkurencji- dotację będzie trzeba zwrócić. Możliwości jest dość sporo, ale nie jest łatwo je znaleźć, niemniej warto szukać. Całkowicie niedopuszczalnym jest pozwolić, aby w firmie panował chaos. Najmniejszy nawet nieporządek musi być niezwłocznie usunięty, choć lepiej by było, żeby się nigdy nie pojawił. Właśnie temu ma służyć przygotowywanie planów dla przedsiębiorstwa. Plan dziś to nie jest po prostu sucha liczba, określająca zysk, jaki ma wygenerować przedsiębiorstwo. Plan to dokument podlegający stałym zmianom, uwzględniający zmiany w finansach, zmiany w zatrudnieniu, i wytyczający konkretne cele, jakie należy zrealizować: certyfikaty, jakie muszą zostać zdobyte, nowe nisze ekonomiczne, które mają zastać zbadane i opanowane, jakość, która ma zostać osiągnięta. Budowanie pozycji firmy nie jest czymś, co można przewidzieć na rok w przód. Plan odpowiedzialnej firmy przewiduje także zagrożenia dla własnej realizacji- słabą koniunkturę, konieczność przebudowy struktury zatrudnienia czy awarię maszyn. Sporządzenie odpowiedniej dokumentacji jest trudne, ale rozmaite biura i doradcy w każdym fachu mogą pomóc przygotować profesjonalny plan dla przedsiębiorstwa. Specyficzne odmiany takiego planu, tak zwane biznesplany, są podstawą kredytowani firmy i uzyskiwania subwencji czy dotacji, więc warto o nich pamiętać. Żadne przedsiębiorstwo nie powinno być tworem stałym i niezmiennym. Zadaniem firmy jest zaspokojenie potrzeb klienta, a więc tym potrzebom trzeba wyjść naprzeciw. Dokonuje się przez proces dywersyfikacji, czyli zajęcie nowych nisz ekonomicznych. Dlaczego się to robi? Dlatego, że dana nisza ekonomiczna może obejmować klientów, których potrzeby jeszcze nie zostały zaspokojone. Stwarza to okazję do rozwoju działalności, zdobycia nowego rynku i osiągnięcie kolejnego celu w historii firmy. Zajęcie nowej niszy ekonomicznej musi być poprzedzone gruntowną analizą, aby firma nie wkroczył na nowy dla siebie obszar tylko po to, aby stwierdzić, ze trzeba się z niego wycofać. Analiza taka musi obejmować profil przeciętnego klienta- jakie są jego potrzeby i jak można je zaspokoić. Należy również przeprowadzić analizę finansową: na ile zajęcie nowej niszy przyniesie korzyści dla przedsiębiorstwa? Być może istniej inna, pokrewna nisza, której zajęcie będzie bardziej opłacalne? Nie wolno przy tej okazji zapomnieć o tym, jakie zmiany będą musiały nastąpić w samym przedsiębiorstwie, aby przystosować je do potrzeb nowego rodzaju działalności, nowych klientów i nowych wymagań technicznych.

Nowoczesna firma musi w odpowiedni sposób rekrutować pracowników. Aby wybrać najlepszych może nie wystarczyć życiorys i list motywacyjny, którego i tak większość nie umie napisać, albo korzysta z gotowych szablonów. Dziś należy mieć odpowiednie dokonania. Jeśli z racji wieku trudno o doświadczenie- trzeba mieć pasję. Nie doświadczenie, ale pasję. Coś, czym się żyje i z czym chce się związać swoją przyszłość. Wszystko to może być wzięte pod uwagę przez pracodawcę w postaci tak zwanego portfolio. Udokumentowane osiągnięcia, sukcesy, wykształcenie- wszystko to kształtuje opinię pracodawcy o kandydacie. Coraz częściej też potencjalny pracownik zostanie „prześwietlony” nieoficjalnymi kanałami: internetowe serwisy społecznościowe stają się skarbnicą wiedzy, której nie można wyczytać w życiorysie. Co trzeci pracodawca przyznaje, że tego typu informacje mają wpływ na ocenę kandydata. Pracodawcy nie jest potrzebny pracownik, który umie zmanipulować własną historię złorzecząc bezpodstawnie na poprzedniego pracodawcę. Nowoczesna rekrutacja korzysta z nowoczesnych narzędzi i pozwala na dokładne sprawdzenie i ocenę rzeczywistej przydatności kandydata. Dzisiejszy pracownik nie przypomina w niczym pracownika sprzeda alt dziesięciu czy tym bardziej dwudziestu. Przede wszystkim przestaje do niego pasować słowo pracownik, bo bardzo często jest to osoba, która po prostu realizuje swoje marzenie. Pracownikiem jest tylko ze względów formalnych, ale praca sprawia mu przyjemność. Jeśli nie to nie jest w stanie pracować wydajnie i nie będzie na danym stanowisku potrzebny. Ale nie jest też tak, że nowoczesny pracownik umie robić tylko jedną rzecz. Nie, musi umieć wykonywać wiele prac a do tego wykazać się gotowością do podjęcia szkoleń z różnych dziedzin, często pozornie nie mających nic wspólnego z wykonywaną pracą. Ciągłe doskonalenie się jest dziś kluczem do zawodowego sukcesu i ta zasada obejmuje wszystkich- od szeregowych pracowników przez członków władz po samego właściciela przedsiębiorstwa. Ludzie ci po prostu uczą się różnych rzeczy. Pracownik musi polubić swoją pracę. Owszem, podstawą dla niego jest wypłata, po to się przecież pracuje, ale nie wolno robić czegoś, co nie sprawia przyjemności. Nie wolno bać się nowych wyzwań, bo nowoczesne przedsiębiorstwo właśnie na tym buduje swoją pozycję- nowy dzień i nowe wyzwanie.

Przedsiębiorczość jest to sposób myślenia i działania skierowany na sukces w oparciu o umiejętności przewidywania przyszłych zdarzeń oraz gotowość do podejmowania ryzyka. To sposób radzenia sobie w różnych sytuacjach.  Przedsiębiorcza postawa jednostki może przejawiać się we wszystkich dziedzinach życia na przykład w rodzinie, w społeczeństwie, czy na każdym stanowisku pracy. Człowiek przedsiębiorczy jest pewny siebie, odważny, aktywny, pomysłowy, ambitny, pracowity, komutatywny, otwarty, zaradny, ambitny. Jesteśmy ulegli, agresywni lub asertywni. Uległość to poszanowanie praw innych, lekceważąc swoje. Asertywność to respektowanie spraw innych, poszanowanie swoich. Agresywność  to poszanowanie swoich praw, lekceważenie praw innych. Uległość charakteryzuje brak wiary w siebie, grzeczność, uprzejmość, nieśmiałość. Podporządkowanie się innym osobom, pozwalanie innym na naruszanie własnego terytorium, nie przedstawianie własnych potrzeb, poglądów, odczuć. Użalanie się nas sobą, nieumiejętność skorzystania z pomocy innych. Ludzie są ulegli, ponieważ boją się reakcji innych, nie mają silnej woli, chcą mieć święty spokój, nie wierzą w siebie, czują obawę w stosunku do innych osób. Jest to ucieczka od podejmowania decyzji, obawa przed skrzywdzeniem innych. Tacy ludzie nie są szanowani, gdyż nie mają własnego zdania. Coś może nie pójść po ich myśli. Nie są przekonujący, nikt nie chce na nich polegać. Ryzykują utratę własnych praw, stres, depresja, złe dni. Często uciekają w alkohol, narkotyki, hipochondria. Aczkolwiek nie mają konfliktów, nie podejmują żadnego ryzyka, nie odnoszą odpowiedzialności za swoje czyny. Ludzie agresywni stawiają swoje potrzeby na pierwszym miejscu, lekceważą innych. Nie mają szacunku do innych, są wulgarni, nie kontrolują swoich zachowań, łamią prawa i zasady, łatwo wpadają w złość. Ludzie są agresywni, ponieważ są niewychowani. Agresja często rodzi się z patologii. Szanują swoje prawa i bronią ich za wszelką cenę, brak im wiary we własne siły, boją się, że nie dostaną tego co chcą. Chcą zwrócić na siebie uwagę. Takie osoby ryzykują dobrą opinią, utratą przyjaciół. Żyją w ciągłym stresie, tracą możliwość pracy w grupie, mogą być nie lubiani i samotni, nikt ich nie szanuje. Pomimo tego dostają tego co chcą, nikt nimi nie manipuluje, mają własne prawa, załatwiają sprawę od ręki. Inni zaspokajają ich potrzeby, gdyż się ich boją. Osoby agresywne powodują u innych respekt do własnej osoby.

Strefy komunikacji. Pierwsza strefa to strefa intymna. Jest strzeżona przez każdego człowieka. Prawo jej naruszenia mają tylko osoby uczuciowo  związane z daną osobą. Kolejna strefa to strefa uczuciowa. Jest to odległość jaka dzieli nas od innych osób w szkole, biurze, podczas spotkań towarzyskich. Strefa społeczna jest to odległość jaką zachowujemy w stosunku do nieznajomych lub osób znanych nam mniej. Ostatnia strefa to strefa publiczna, czyli odległość jaka dzieli nas od większej grupy ludzi podczas wystąpień publicznych.  Sympatię i akceptację komunikują zazwyczaj kontakt wzrokowy, lekkie nachylenie głowy, ciało w stronę rozmówcy, ciepły ton głosu, mówienie bez szeptu i krzyku. Dominację, a nawet agresję wyrażają wyprostowane plecy, szeroko rozstawione kończyny, wzrok utkwiony w rozmówcę, zimny wyraz twarzy, głos donośny, głęboki, zastraszający, gesty obronne lub atakujące.

Sposoby ułatwiające komunikację. Słuchanie bierne może zachęcić do dalszego mówienia, do otwarcia się. Nie wiemy jednak, czy rozmówca rzeczywiście nas słucha. Odpowiedzi potykające dzielimy na sygnały bezsłowne (skiwanie głowy, uśmiech), oraz sygnały słowne (aha, hm, ach). Tego typu sygnały świadczą o tym, że słuchamy rozmówcę, nie mamy jednak pewności czy go rozumiemy. Otwieracze, czyli zaproszenie do rozmowy (czy chciałbyś o tym porozmawiać, to interesujące  mów dalej), są użyteczne na początku rozmowy, gdyż zachęcają do dalszego mówienia i otwarcia się. Nie są skuteczne tam Gdzie chodzi o okazanie zrozumienia. Wypowiedzi zwrotne (aktywne słuchanie) dzielimy na odzwierciadlanie, czyli mówimy rozmówcy jakie są według nas jego odczucia (zdaje się, że jesteś rozgniewany; widzę, że bardzo to przeżywasz; wygląda na to, że cię rozłościłem; oczywiście jesteś zadowolony z tych planów); parafrazowanie, ujmujemy w imię słowa sens usłyszanej wypowiedzi, sprawdzając czy dobrze ją zrozumieliśmy (Chcesz powiedzieć że; chodzi o to, że; a więc uważasz, że..,); klaryfikacja, prosimy rozmówcę, aby skupiła się na najważniejszym (Która z tych spraw jest dla ciebie najważniejsza; czy jakaś konkretna rzecz jest w której moglibyśmy coś zrobić).