Nowoczesna firma musi w odpowiedni sposób rekrutować pracowników. Aby wybrać najlepszych może nie wystarczyć życiorys i list motywacyjny, którego i tak większość nie umie napisać, albo korzysta z gotowych szablonów. Dziś należy mieć odpowiednie dokonania. Jeśli z racji wieku trudno o doświadczenie- trzeba mieć pasję. Nie doświadczenie, ale pasję. Coś, czym się żyje i z czym chce się związać swoją przyszłość. Wszystko to może być wzięte pod uwagę przez pracodawcę w postaci tak zwanego portfolio. Udokumentowane osiągnięcia, sukcesy, wykształcenie- wszystko to kształtuje opinię pracodawcy o kandydacie. Coraz częściej też potencjalny pracownik zostanie „prześwietlony” nieoficjalnymi kanałami: internetowe serwisy społecznościowe stają się skarbnicą wiedzy, której nie można wyczytać w życiorysie. Co trzeci pracodawca przyznaje, że tego typu informacje mają wpływ na ocenę kandydata. Pracodawcy nie jest potrzebny pracownik, który umie zmanipulować własną historię złorzecząc bezpodstawnie na poprzedniego pracodawcę. Nowoczesna rekrutacja korzysta z nowoczesnych narzędzi i pozwala na dokładne sprawdzenie i ocenę rzeczywistej przydatności kandydata. Dzisiejszy pracownik nie przypomina w niczym pracownika sprzeda alt dziesięciu czy tym bardziej dwudziestu. Przede wszystkim przestaje do niego pasować słowo pracownik, bo bardzo często jest to osoba, która po prostu realizuje swoje marzenie. Pracownikiem jest tylko ze względów formalnych, ale praca sprawia mu przyjemność. Jeśli nie to nie jest w stanie pracować wydajnie i nie będzie na danym stanowisku potrzebny. Ale nie jest też tak, że nowoczesny pracownik umie robić tylko jedną rzecz. Nie, musi umieć wykonywać wiele prac a do tego wykazać się gotowością do podjęcia szkoleń z różnych dziedzin, często pozornie nie mających nic wspólnego z wykonywaną pracą. Ciągłe doskonalenie się jest dziś kluczem do zawodowego sukcesu i ta zasada obejmuje wszystkich- od szeregowych pracowników przez członków władz po samego właściciela przedsiębiorstwa. Ludzie ci po prostu uczą się różnych rzeczy. Pracownik musi polubić swoją pracę. Owszem, podstawą dla niego jest wypłata, po to się przecież pracuje, ale nie wolno robić czegoś, co nie sprawia przyjemności. Nie wolno bać się nowych wyzwań, bo nowoczesne przedsiębiorstwo właśnie na tym buduje swoją pozycję- nowy dzień i nowe wyzwanie.

Przedsiębiorczość jest to sposób myślenia i działania skierowany na sukces w oparciu o umiejętności przewidywania przyszłych zdarzeń oraz gotowość do podejmowania ryzyka. To sposób radzenia sobie w różnych sytuacjach.  Przedsiębiorcza postawa jednostki może przejawiać się we wszystkich dziedzinach życia na przykład w rodzinie, w społeczeństwie, czy na każdym stanowisku pracy. Człowiek przedsiębiorczy jest pewny siebie, odważny, aktywny, pomysłowy, ambitny, pracowity, komutatywny, otwarty, zaradny, ambitny. Jesteśmy ulegli, agresywni lub asertywni. Uległość to poszanowanie praw innych, lekceważąc swoje. Asertywność to respektowanie spraw innych, poszanowanie swoich. Agresywność  to poszanowanie swoich praw, lekceważenie praw innych. Uległość charakteryzuje brak wiary w siebie, grzeczność, uprzejmość, nieśmiałość. Podporządkowanie się innym osobom, pozwalanie innym na naruszanie własnego terytorium, nie przedstawianie własnych potrzeb, poglądów, odczuć. Użalanie się nas sobą, nieumiejętność skorzystania z pomocy innych. Ludzie są ulegli, ponieważ boją się reakcji innych, nie mają silnej woli, chcą mieć święty spokój, nie wierzą w siebie, czują obawę w stosunku do innych osób. Jest to ucieczka od podejmowania decyzji, obawa przed skrzywdzeniem innych. Tacy ludzie nie są szanowani, gdyż nie mają własnego zdania. Coś może nie pójść po ich myśli. Nie są przekonujący, nikt nie chce na nich polegać. Ryzykują utratę własnych praw, stres, depresja, złe dni. Często uciekają w alkohol, narkotyki, hipochondria. Aczkolwiek nie mają konfliktów, nie podejmują żadnego ryzyka, nie odnoszą odpowiedzialności za swoje czyny. Ludzie agresywni stawiają swoje potrzeby na pierwszym miejscu, lekceważą innych. Nie mają szacunku do innych, są wulgarni, nie kontrolują swoich zachowań, łamią prawa i zasady, łatwo wpadają w złość. Ludzie są agresywni, ponieważ są niewychowani. Agresja często rodzi się z patologii. Szanują swoje prawa i bronią ich za wszelką cenę, brak im wiary we własne siły, boją się, że nie dostaną tego co chcą. Chcą zwrócić na siebie uwagę. Takie osoby ryzykują dobrą opinią, utratą przyjaciół. Żyją w ciągłym stresie, tracą możliwość pracy w grupie, mogą być nie lubiani i samotni, nikt ich nie szanuje. Pomimo tego dostają tego co chcą, nikt nimi nie manipuluje, mają własne prawa, załatwiają sprawę od ręki. Inni zaspokajają ich potrzeby, gdyż się ich boją. Osoby agresywne powodują u innych respekt do własnej osoby.

Strefy komunikacji. Pierwsza strefa to strefa intymna. Jest strzeżona przez każdego człowieka. Prawo jej naruszenia mają tylko osoby uczuciowo  związane z daną osobą. Kolejna strefa to strefa uczuciowa. Jest to odległość jaka dzieli nas od innych osób w szkole, biurze, podczas spotkań towarzyskich. Strefa społeczna jest to odległość jaką zachowujemy w stosunku do nieznajomych lub osób znanych nam mniej. Ostatnia strefa to strefa publiczna, czyli odległość jaka dzieli nas od większej grupy ludzi podczas wystąpień publicznych.  Sympatię i akceptację komunikują zazwyczaj kontakt wzrokowy, lekkie nachylenie głowy, ciało w stronę rozmówcy, ciepły ton głosu, mówienie bez szeptu i krzyku. Dominację, a nawet agresję wyrażają wyprostowane plecy, szeroko rozstawione kończyny, wzrok utkwiony w rozmówcę, zimny wyraz twarzy, głos donośny, głęboki, zastraszający, gesty obronne lub atakujące.

Sposoby ułatwiające komunikację. Słuchanie bierne może zachęcić do dalszego mówienia, do otwarcia się. Nie wiemy jednak, czy rozmówca rzeczywiście nas słucha. Odpowiedzi potykające dzielimy na sygnały bezsłowne (skiwanie głowy, uśmiech), oraz sygnały słowne (aha, hm, ach). Tego typu sygnały świadczą o tym, że słuchamy rozmówcę, nie mamy jednak pewności czy go rozumiemy. Otwieracze, czyli zaproszenie do rozmowy (czy chciałbyś o tym porozmawiać, to interesujące  mów dalej), są użyteczne na początku rozmowy, gdyż zachęcają do dalszego mówienia i otwarcia się. Nie są skuteczne tam Gdzie chodzi o okazanie zrozumienia. Wypowiedzi zwrotne (aktywne słuchanie) dzielimy na odzwierciadlanie, czyli mówimy rozmówcy jakie są według nas jego odczucia (zdaje się, że jesteś rozgniewany; widzę, że bardzo to przeżywasz; wygląda na to, że cię rozłościłem; oczywiście jesteś zadowolony z tych planów); parafrazowanie, ujmujemy w imię słowa sens usłyszanej wypowiedzi, sprawdzając czy dobrze ją zrozumieliśmy (Chcesz powiedzieć że; chodzi o to, że; a więc uważasz, że..,); klaryfikacja, prosimy rozmówcę, aby skupiła się na najważniejszym (Która z tych spraw jest dla ciebie najważniejsza; czy jakaś konkretna rzecz jest w której moglibyśmy coś zrobić).

Czym jest i jak wygląda firma dwudziestego pierwszego wieku? Jakie spełnia wymagania, jakim wyzwaniom musi sprostać? Pomimo tego, ze przedsiębiorcy mają do dyspozycji coraz więcej narzędzi, z których wiele jest już w całości wirtualnych, to prowadzenie firmy wcale nie stało się łatwiejsze. Przed właścicielami firm wciąż stoją nierozwiązane problemy. A klienci wciąż windują swoje wymagania. Nie wystarczy już po prostu istnieć na rynku. Trzeba ten rynek tworzyć, aktywnie kształtować i podporządkowywać sobie. Nowoczesna firma potrafi wykorzystywać narzędzia, jakie otrzymuje do ręki przenosząc część działalności w przestrzeń wirtualną. Nowoczesny przedsiębiorca jest dynamiczny, wykształcony i umie zjednywać sobie ludzi. Nie podporządkowywać a właśnie zjednywać. Jednocześnie musi być stanowczy i pomysłowy. Nowoczesna firma odpowiada na potrzeby klienta i czynnie dostosowuje się do nich. Obecnie często to nie klient powinien być wierny marce, ale marka lojalna względem klienta, który decyduje, która firma przetrwa, która upadnie, bo nie potrafi zaspokoić klienckich potrzeb. Myślenie przyszłościowe musi iść w parze z analizą historycznych wyników, ponieważ uczyć się można jedynie na własnych błędach. Dlaczego to pytanie o firmy brzmi podobnie do podstawowego pytania w zasobniku małego dziecka? Dlatego, że firma właściwie tez jest dzieckiem. Jest owocem wydanym przez lepszy lub gorszy pomysł. W tej materii nie zmieniło się, i pewnie nigdy nie zmieni, nic. Coraz to nowe są jedynie narzędzia. Oczywiście „coraz to nowe” jest bardziej adekwatne do reszty świata, tylko nie do Polski, gdzie najgłębszym ukłonem w stronę rozpoczynającego działalność jest zgromadzenie urzędów w jednym końcu miasta. Tymczasem w większości państw Unii Europejskiej jeśli nie założyć, to przynajmniej prowadzić firmę, można całkowicie przez internet. Niezależnie od warunków pieniądz i czas są sobie równoważne, więc stojąc w kolejce do kolejnego urzędnika traci się więcej niż tylko sporo czasu. Nawet najlepszy pomysł może nie pomóc, może się najzwyczajniej w świecie zdezaktualizować, zanim zdąży się założyć firmę. Odwiedzenie kilku urzędów, po drodze banku i może jeszcze jakichś miejsc, zależnie od specyfiki rozpoczynanej działalności wymaga sporo czasu, a czas drogo kosztuje. I oto jest gotowa odpowiedź, firmy biorą się z bólu ich zakładania i mozolnego przedzierania się przez kolejne urzędy.