Strefy komunikacji. Pierwsza strefa to strefa intymna. Jest strzeżona przez każdego człowieka. Prawo jej naruszenia mają tylko osoby uczuciowo  związane z daną osobą. Kolejna strefa to strefa uczuciowa. Jest to odległość jaka dzieli nas od innych osób w szkole, biurze, podczas spotkań towarzyskich. Strefa społeczna jest to odległość jaką zachowujemy w stosunku do nieznajomych lub osób znanych nam mniej. Ostatnia strefa to strefa publiczna, czyli odległość jaka dzieli nas od większej grupy ludzi podczas wystąpień publicznych.  Sympatię i akceptację komunikują zazwyczaj kontakt wzrokowy, lekkie nachylenie głowy, ciało w stronę rozmówcy, ciepły ton głosu, mówienie bez szeptu i krzyku. Dominację, a nawet agresję wyrażają wyprostowane plecy, szeroko rozstawione kończyny, wzrok utkwiony w rozmówcę, zimny wyraz twarzy, głos donośny, głęboki, zastraszający, gesty obronne lub atakujące.

Sposoby ułatwiające komunikację. Słuchanie bierne może zachęcić do dalszego mówienia, do otwarcia się. Nie wiemy jednak, czy rozmówca rzeczywiście nas słucha. Odpowiedzi potykające dzielimy na sygnały bezsłowne (skiwanie głowy, uśmiech), oraz sygnały słowne (aha, hm, ach). Tego typu sygnały świadczą o tym, że słuchamy rozmówcę, nie mamy jednak pewności czy go rozumiemy. Otwieracze, czyli zaproszenie do rozmowy (czy chciałbyś o tym porozmawiać, to interesujące  mów dalej), są użyteczne na początku rozmowy, gdyż zachęcają do dalszego mówienia i otwarcia się. Nie są skuteczne tam Gdzie chodzi o okazanie zrozumienia. Wypowiedzi zwrotne (aktywne słuchanie) dzielimy na odzwierciadlanie, czyli mówimy rozmówcy jakie są według nas jego odczucia (zdaje się, że jesteś rozgniewany; widzę, że bardzo to przeżywasz; wygląda na to, że cię rozłościłem; oczywiście jesteś zadowolony z tych planów); parafrazowanie, ujmujemy w imię słowa sens usłyszanej wypowiedzi, sprawdzając czy dobrze ją zrozumieliśmy (Chcesz powiedzieć że; chodzi o to, że; a więc uważasz, że..,); klaryfikacja, prosimy rozmówcę, aby skupiła się na najważniejszym (Która z tych spraw jest dla ciebie najważniejsza; czy jakaś konkretna rzecz jest w której moglibyśmy coś zrobić).

Osobowość. Jest to charakterystyczna dla każdego człowieka struktura jego cech i właściwości fizycznych. Cechy osobowości w dużym stopniu są dziedziczone po naszych przodkach, ale również częściowo kształtują się pod wpływem warunków środowiska. Temperament to wrodzona zdolność do silniejszego lub słabszego przeżywania swojego życia, do silniejszej lub słabszej aktywności psychicznej.  Lekarz starożytnej Gracji dokonał podziału osobowości w zależności od temperamentu na cztery typy: sangwinik, flegmatyk, choleryk, oraz melancholik.  Sangwinik to typ silny, zrównoważony, ruchliwy. Cechy tego typu to otwartość, lubi przebywać z ludźmi, żyje teraźniejszością, łatwo dostosowuje się do warunków życia, ma wiele pomysłów, ale trudno zakończyć mu rozpoczęte działania. Flegmatyk to typ silny, zrównoważony, powolny, spokojny, opanowany, dobry doradca i słuchacz. Nie uzewnętrznia swoich uczuć, nie dąży do zmian w życiu, potrafi pracować wytrwale. Choleryk jest silny, niezrównoważony, ruchliwy, szybki, odważny, nie lubi przyznawać się do popełnionych błędów choć ich żałuje. Podejmuje decyzje za siebie i za innych. Melancholik jest powolny, lubi pozostawać w cieniu wydarzeń, nastrojowy. Trudno podejmuje decyzje, łatwo go obrazić, ma bogatą, uczuciową duszę. Głęboko analizuje zjawiska i sytuacje, wierny przyjaciel, chętni poświęca się dla innych. Jung podzielił osobowość na ekstrawertyka i introwertyka. Ten pierwsze to typ otwarty, lubi kontakt z ludźmi, interesuje się sprawami swojego otoczenia, chętnie angażuje się w sprawy przyjaciół i znajomych. Ten drugi typ to typ zamknięty. Nie interesuje go świat zewnętrzny, jest ostrożny w nawiązywaniu przyjaźni, często ukrywa swoje uczucia.

Asertywność. Wyrażanie własnych przekonań, bycie sobą niezależnie od oczekiwań. Poszanowanie uczuć i poglądów innych. Stanowczość, która nie rani, samodzielność. Postawa asertywna pomaga nam w realizacji własnych potrzeb i osiągnięcie celów. Daje poczucie kontroli nad własnym życiem. Jesteśmy uczciwi wobec siebie i innych. Rośnie w nas wiara we własne siły. Przez tę postawę możemy być nie lubiani. Może przypiąć się do nas etykietka człowieka idącego przez życie przebojem. Zmienny w relacjach z innymi.

Komunikacja werbalna i niewerbalna. Komunikacja niewerbalna może wyrażać się przez odległość w jakiej stajemy z rozmówcą, nasz wygląd (twarz, włosy, ciało), wzdychanie, płacz, marszczenie brwi, uśmiechanie się, śmiech, błaznowanie, nasze otocznie (dom, praca, samochód, rodzina, przyjaciele), oraz w sposób jaki siedzimy, stoimy, chodzimy. Barierami w komutacji werbalnej są: krytykowanie, obrażanie, orzekanie, chwalenie połączone z oceną, rozkazywanie, grożenie, moralizowanie, nadmierne wypytywanie,  doradzane, pocieszanie, logiczne argumentowanie, zmiana tematu.