Strefy komunikacji. Pierwsza strefa to strefa intymna. Jest strzeżona przez każdego człowieka. Prawo jej naruszenia mają tylko osoby uczuciowo  związane z daną osobą. Kolejna strefa to strefa uczuciowa. Jest to odległość jaka dzieli nas od innych osób w szkole, biurze, podczas spotkań towarzyskich. Strefa społeczna jest to odległość jaką zachowujemy w stosunku do nieznajomych lub osób znanych nam mniej. Ostatnia strefa to strefa publiczna, czyli odległość jaka dzieli nas od większej grupy ludzi podczas wystąpień publicznych.  Sympatię i akceptację komunikują zazwyczaj kontakt wzrokowy, lekkie nachylenie głowy, ciało w stronę rozmówcy, ciepły ton głosu, mówienie bez szeptu i krzyku. Dominację, a nawet agresję wyrażają wyprostowane plecy, szeroko rozstawione kończyny, wzrok utkwiony w rozmówcę, zimny wyraz twarzy, głos donośny, głęboki, zastraszający, gesty obronne lub atakujące.

Sposoby ułatwiające komunikację. Słuchanie bierne może zachęcić do dalszego mówienia, do otwarcia się. Nie wiemy jednak, czy rozmówca rzeczywiście nas słucha. Odpowiedzi potykające dzielimy na sygnały bezsłowne (skiwanie głowy, uśmiech), oraz sygnały słowne (aha, hm, ach). Tego typu sygnały świadczą o tym, że słuchamy rozmówcę, nie mamy jednak pewności czy go rozumiemy. Otwieracze, czyli zaproszenie do rozmowy (czy chciałbyś o tym porozmawiać, to interesujące  mów dalej), są użyteczne na początku rozmowy, gdyż zachęcają do dalszego mówienia i otwarcia się. Nie są skuteczne tam Gdzie chodzi o okazanie zrozumienia. Wypowiedzi zwrotne (aktywne słuchanie) dzielimy na odzwierciadlanie, czyli mówimy rozmówcy jakie są według nas jego odczucia (zdaje się, że jesteś rozgniewany; widzę, że bardzo to przeżywasz; wygląda na to, że cię rozłościłem; oczywiście jesteś zadowolony z tych planów); parafrazowanie, ujmujemy w imię słowa sens usłyszanej wypowiedzi, sprawdzając czy dobrze ją zrozumieliśmy (Chcesz powiedzieć że; chodzi o to, że; a więc uważasz, że..,); klaryfikacja, prosimy rozmówcę, aby skupiła się na najważniejszym (Która z tych spraw jest dla ciebie najważniejsza; czy jakaś konkretna rzecz jest w której moglibyśmy coś zrobić).